Seplenienie międzyzębowe u dzieci
Seplenienie międzyzębowe (sigmatismus interdentałis) jest jednym z rodzajów seplenienia, będącego najczęściej występującą wadą wymowy u dzieci. Polega na układaniu spłaszczonego języka pomiędzy zębami w czasie wymawiania głosek przedniojęzykowo-zębowych [s z c dz], przedniojęzykowo-dziąsłowych [sz ż cz dż], czasem też środkowojęzykowych [ś ź ć dź] nawet [t d n 1]. Płaska powierzchnia języka powoduje rozchodzenie się powietrza po całej powierzchni, a nie po rowku języka, co powoduje zmianę – zniekształcenie dźwięku. Ułożenie języka między zębami uniemożliwia ich zetknięcie, przez co szczęka jest opuszczona. Często towarzyszy temu oddychanie przez usta.
Przyczyną wady może być:
- infantylny typ połykania, spowodowany np. ssaniem smoczka lub palca, karmieniem butelką,
- wada zgryzu i inne wady anatomiczne w obrębie jamy ustnej,
- często powtarzające się lub chroniczne nieżyty nosa, powodujące utrwalenie nawyku oddychania przez usta.
Terapia międzyzębowości polega na:
- reedukacji połykania,
- przywróceniu naturalnego toru oddechowego nos – usta,
- korekcji ustawienia języka w spoczynku za pomocą płytki przedsionkowej (terapia ortodontyczna),
- nauce prawidłowej wymowy głosek objętych seplenieniem.
Międzyzębowe ułożenie języka, ciągle otwarta buzia, oddychanie przez usta nie są prawidłowe na żadnym etapie rozwoju dziecka. Wiek przedszkolny jest najwłaściwszym momentem do podjęcia terapii międzyzębowości, ponieważ jej powodzenie jest zależne przede wszystkim od czasu jej rozpoczęcia – im wcześniej, tym lepiej. Czas gra na korzyść dziecka również dlatego, że nieprawidłowe ustawienie języka w mowie i spoczynku powoduje wady ortodontyczne.
Źródło: Teczka Pracy Logopedy
Przygotowanie: mgr Anna Szmit- logopeda